Metin — "Ay Avcısı Eskimolar" (Son bölüm)
Bu bölümde: Gençler daha yüksek dağlara tırmandıkça ay hep daha yükseğe kaçar; zıplarlar, "Güzel ay, canım ay, yanımıza gel…" diye şarkı söyleyip ayı ikna etmeye çalışırlar ama ay inmez. Sonunda yorgun düşüp köylerine dönerler, büyük kulübe yapmaktan vazgeçip yine küçük kulübelerde fok yağı kandilleriyle yaşamaya devam ederler. Masal, "Belki de ayı yakalayamamaları iyi oldu; ay hepimize kaldı!" diye biter.
Öğretmen gözlemi (masalın mesajı): Bu masal iki güzel ders verir: ① İmkânsızın peşinden koşmak insanı yorar ve boşa çıkarır; ay yakalanamayacak bir şeydir. ② Asıl güzellik paylaşılan güzelliktir; ay tek bir köyün değil, "hepimizin" olduğu için değerlidir. Ayrıca genç Eskimo'nun herkesi aydınlatmak istemesi, onun iyi kalpliliğini gösterir. Masaldaki şarkı (tekerleme) ise sözlü halk kültürünün bir izidir.
Kelime notu (örnek cümleyle): nafile = boşuna, yararsız; "Ne kadar uğraştıysa da nafile, kapı açılmadı." · zirve = doruk, en yüksek nokta; "Dağın zirvesine ulaştılar." · gözüne kestirmek = başarabileceğini düşünmek (deyim). Derleyen: Tarık Demirkan.
